class="rtl post-template-default single single-post postid-83 single-format-standard custom-background wp-custom-logo blog-post header-layout-default"

چرا می‌خوام بلاگ شخصی بنویسم؟

شاید سوال اولی که باید بهش جواب میدادم همین بود. چیزی که حدود یه سالی ذهن من رو مشغول کرد و در آخر هم به جواب مشخص و کاملی براش نرسیدم. بیشتر یه ملغمه از انگیزه‌های بیرونی و درونی می‌تونست باشه؛ استفاده از زمان‌های خالی روزانه، تمرین نوشتن، اشتراک دانسته‌هام و خیلی چیزهای دیگه که این‌هایی که گفتم مهمترینشون نبودن! در هر صورت همیشه جای خالی چنین چیزی رو حس می‌کردم. بارها برای شروعش برنامه‌ریزی کردم اما تا حالا تا اینجای کار -یعنی شروع به نوشتن اولین پست- پیش نرفته بودم. تصمیم نهایی برای من توی جاده تهران-قم و توی اتوبوس گرفته شد. در کمتر از ۲۴ ساعت این تصمیم رو عملی کردم و حتی تا انتشار اولین پست هم دارم پیش میرم. در نهایت انگیزه‌ی وبلاگ‌نویسی میتونه چیزهای مختلفی باشه که توی سایت‌ها و بلاگ‌های مختلف هم زیاد درباره‌ش نوشته شده؛ پس من دوست ندارم دوباره تکرارشون کنم. در هر صورت انگیزه من بیشتر یه احساس نیاز درونی بود که جرقه‌اش توی چند لحظه زده شد و موتور این وبلاگ رو روشن کرد.

درباره چی می‌نویسم؟ تا کِی؟

به نظرم مهمترین قسمت وبلاگ‌نویسی شخصی، شروعشه! من سعی کردم تمرکزم رو بذارم روی همین قسمت. تا حالا عنوان حدود ۱۰ پست وبلاگم رو هم انتخاب کردم؛ ولی در نهایت دوست دارم فعلا در مورد مسیر قطعی وبلاگ تصمیم نگیرم. موقتا خیلی سخت نمی‌گیرم. سعی می‌کنم خیلی پراکنده ننویسم؛ ولی محدودیت زیادی توی موضوع برای خودم قائل نمی‌شم.

برام مهم نیست که چقدر بتونم روند دلخواهم توی نوشتن رو حفظ کنم. تا وقتی که لذت ببرم می‌نویسم!

چندتا تجربه از وبلاگ نویسی:

۱- چجوری میشه بلاگ داشت؟ من توصیه می‌کنم اگه خودتون کمی با مباحث هاست و وردپرس آشنایی دارید یا کسی رو دارید که می‌تونه کمکتون کنه (مثلا خود من!)، حتما با وردپرس شروع کنید. من برای هاست و دامنه‌ی این وبلاگ، ماهانه حدود ۶۰۰۰ تومن باید هزینه کنم که واقعا مبلغ زیادی نیست. در کل چند تا دلیل بود که چرا نسبت به نوشتن توی پلتفرم‌ها (اینستاگرام، تلگرام، ویرگول، بلاگ بیان و …) ساختن بلاگ شخصی با وردپرس رو ترجیح دادم. البته مطمئن نیستم که بهترین تصمیم رو گرفتم و برام مهم هم نیست! باc هم دوست دارم تکرار کنم که به نظرم مهمترین قسمت بلاگ‌نویسی، شروعشه.

۲- چی بنویسم؟ به نظرم اولین پست وبلاگ میتونه همین  نوشتن درباره‌ی تجربه شروع وبلاگ‌نویسی و انگیزه‌مون از این کار باشه. بعدش میتونیم شروع کنیم به نوشتن درباره‌ی دغدغه‌هامون، تجربیاتمون، خاطره‌هامون، دستاوردامون و هرچیزی که میتونه به خودمون یا بقیه کمک کنه. برای من توی نوشتن همین پست اول، خیلی مهم نیست که چقدر خوب و مفید می‌نویسم؛ مهمه که دارم کاری رو که می‌خوام شروع می‌کنم. اصلا شاید یکی از دلایل اصلی وبلاگ‌نویسیم همین دوری از کمال‌گرایی بود.

۳- ریزه‌کاری‌ها، انتخاب‌ها؛ موقع شروع ممکنه بعضی یه سری تصمیم گرفته بشه. مثلا یکی از چالش‌های من انتخاب دستور خط بود؛ اینکه عامیانه بنویسم یا رسمی. در نهایت وبلاگ چندتا از وبلاگ‌نویس‌های محبوبم مثل نیما شفیع‌زاده، حمید طهماسبی و شاهین کلانتری رو بررسی کردم. همه‌ی اون‌ها رسمی می‌نوشتن اما باز هم تصمیم گرفتم گفتاری و عامیانه بنویسم. تنها دلیل هم این بود: اینطور راحت‌تر بودم! پس موقتا جزئیات رو کنار گذاشتم و فقط به شروع فکر کردم. البته به خودم قول دادم که اصول و قواعد دستور خط گفتاری رو هم تا جایی که می‌تونم رعایت کنم.

در مورد قالب وبلاگ، شرکتی که از اون هاست رو خریدم و … هم تقریبا تصمیم مشابهی گرفتم. تنها موضوع مورد اهمیت در شروع وبلاگ‌نویسی شاید انتخاب اسم دامنه (مثلا maahdi.ir) مناسب باشه -چون احتمالا تا آخر عمر وبلاگ با شماست- که من اون رو هم خیلی جدی نگرفتم!!

آخرش رو دوست دارم با این جمله‌ی جولیا کامرون که توی وبلاگ شاهین کلانتری خوندم تموم کنم:

خدایا! من از کمیت مراقبت می‌کنم، تو از کیفیت مراقبت کن.

فکر می‌کنم برای شروع کافی بود!


مَلی و راه‌های نرفته‌اش فیلمی به کارگردانی و نویسندگی تهمینه میلانی و تهیه‌کنندگی محمد نیک‌بین محصول سال ۱۳۹۵ است.

دسته‌ها: تجربیات

0 نفر نظر دادن

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

یک + چهارده =